Niewidoczny ból w miednicy – ale to nie urojenie
Wiele kobiet cierpi na tępy, uciskający ból w podbrzuszu – często niezależny od cyklu, przewlekły i nasilający się przy dłuższym siedzeniu lub staniu. Zbyt rzadko jednak bierze się pod uwagę poważną przyczynę: tzw. zespół przekrwienia miednicy (PCS), znany także jako żylaki jajnikowe lub zastój żylny w miednicy.
Szacuje się, że nawet co trzecia kobieta może być tym dotknięta w ciągu życia – a mimo to mało kto zna tę diagnozę. Tymczasem dziś dostępne są nowoczesne, małoinwazyjne metody leczenia, takie jak endowaskularny coiling, oferowany w VenaZiel®.
Czym jest zespół przekrwienia miednicy (PCS)?
Zespół przekrwienia miednicy to przewlekła choroba żylna. Powstaje na skutek żylaków w żyłach miednicy, szczególnie w żyłach jajnikowych (ovarialnych) lub wewnętrznych żyłach miednicy. Te poszerzone, nadmiernie rozciągnięte żyły prowadzą do zastoju krwi, podobnie jak w przypadku żylaków nóg – tylko że wewnątrz ciała.
Te żylaki miednicy wywierają nacisk na okoliczne narządy, drażnią nerwy i prowadzą do szeregu nieprzyjemnych objawów.
Jak często występuje PCS – i dlaczego tak często jest pomijane?
Według szacunków co trzecia kobieta w wieku rozrodczym ma żylaki miednicy – z objawami lub bez. Mimo to PCS często pozostaje nierozpoznane. Dlaczego?
- Dolegliwości są niespecyficzne (np. ból podbrzusza, dolegliwości kręgosłupa).
- Wiele objawów występuje także w innych chorobach (np. endometrioza, zespół jelita drażliwego).
- PCS wciąż nie jest wystarczająco obecne w świadomości wielu lekarek i lekarzy.
PCS szczególnie często występuje u:
- kobiet w wieku 20–50 lat
- kobiet po wielu ciążach
- osób z obciążonym wywiadem rodzinnym (żylaki)
- kobiet z długo utrzymującym się, niecharakterystycznym bólem miednicy
Typowe objawy: jak objawia się zespół przekrwienia miednicy
Nie każda kobieta z żylakami jajnikowymi ma dolegliwości. Jednak gdy pojawiają się objawy, mogą znacząco wpływać na życie:
- Przewlekły ból miednicy, zwłaszcza po dłuższym siedzeniu lub staniu
- Ból podczas współżycia (dyspareunia)
- Nasilenie dolegliwości przed miesiączką
- Uczucie ucisku i ciężkości w podbrzuszu
- Żylaki w zewnętrznej okolicy narządów płciowych lub na udach
- Ból pleców lub ból w pachwinie
- Ból jest zwykle tępy, ciągnący, trudny do dokładnego zlokalizowania – i często ustępuje w pozycji leżącej.
Diagnostyka zespołu przekrwienia miednicy: jak rozpoznaje się PCS
Ponieważ objawy są niespecyficzne, kluczowa jest ukierunkowana diagnostyka. Stosuje się przy tym następujące metody:
- Wywiad i badanie kliniczne
- Szczegółowe pytania o cykl, ból, choroby żylne, ciąże
- Widoczne żylaki w okolicy narządów płciowych lub na udach mogą stanowić wskazówkę
- USG (sonografia duplex)
- Pierwszy wybór: obrazowanie żył miednicy i przepływów krwi
- W doświadczonych rękach bardzo miarodajne
- MRI (rezonans magnetyczny)
- Obrazowanie także głębiej położonych żył i zastoju
- Szczególnie pomocne przy niejasnych dolegliwościach
- Flebografia (rentgen żył z kontrastem)
- „Złoty standard”: dokładnie pokazuje, które żyły miednicy są patologicznie poszerzone
- Umożliwia jednocześnie celowane leczenie (coiling)
Leczenie PCS w VenaZiel®: małoinwazyjnie metodą coilingu
Współczesnym standardem leczenia jest endowaskularny coiling – małoinwazyjna procedura, którą VenaZiel® oferuje kobietom dotkniętym PCS.
Czym jest coiling?
Podczas coilingu chore żyły są celowo zamykane od wewnątrz za pomocą cienkiego cewnika, najczęściej przez żyłę pachwinową. Stosuje się przy tym spirale platynowe (coile) lub środki sklerotyzujące, aby przekierować przepływ krwi i odciążyć patologicznie poszerzoną żyłę.
Zalety metody coilingu:
- Zabieg ambulatoryjny
- Brak dużych nacięć, jedynie mały dostęp w pachwinie
- Krótki czas rekonwalescencji, minimalny ból
- Wysoka skuteczność ponad 80–90% przy właściwych wskazaniach
- Niski odsetek powikłań
Terapia PCS w VenaZiel® w Berlinie: dyskretnie, kompetentnie i kompleksowo
VenaZiel® zapewnia kobietom indywidualną opiekę – od diagnostyki, przez terapię, aż po kontrolę po leczeniu. Leczenie odbywa się:
- Interdyscyplinarnie: flebologia, chirurgia naczyniowa, radiologia
- Małoinwazyjnie, ambulatoryjnie w nowoczesnych salach operacyjnych DAYKLINIK®
- Z wykorzystaniem najnowocześniejszej diagnostyki obrazowej i technologii
- Z pełnym zaufaniem: konsultacje ginekologiczne i naczyniowe
Najczęstsze pytania (FAQ) o zespół przekrwienia miednicy
- Czy PCS jest groźne?
Nie, to nie jest choroba zagrażająca życiu – ale nieleczona może znacząco obniżać jakość życia.
- Ile trwa zabieg?
Terapia coilingiem trwa zwykle 45–60 minut i jest wykonywana ambulatoryjnie.
- Czy leczenie jest refundowane przez kasę chorych?
W wielu przypadkach tak – przy wskazaniach medycznych. Doradzimy Państwu indywidualnie w kwestii wyjaśnienia kosztów.
- Czy PCS może nawrócić po terapii?
W rzadkich przypadkach może dojść do nawrotów, zwłaszcza jeśli zajęte są inne żyły miednicy. Dokładna diagnostyka pomaga temu zapobiec.
- Czy po zabiegu muszę nosić pończochy uciskowe?
Z reguły nie – coiling działa mechanicznie i trwale zamyka żyłę.
- Czy leczenie jest bolesne?
Nie, zwykle zabieg wykonuje się w znieczuleniu miejscowym lub przy lekkiej sedacji. Większość pacjentek zgłasza jedynie uczucie ucisku.
- Czy PCS może wystąpić także w okresie menopauzy?
Najczęściej pojawia się przed menopauzą, ale może utrzymywać się także później – szczególnie jeśli żyły były już uszkodzone.
Podsumowanie: Twoje dolegliwości są uleczalne – i nie jesteś sama
Zespół przekrwienia miednicy jest częsty, ale możliwy do wyleczenia. Jeśli cierpisz na przewlekłe bóle podbrzusza, których nikt nie potrafi wyjaśnić, zasługujesz na dokładną diagnostykę. VenaZiel® wspiera Cię interdyscyplinarną wiedzą – i oferuje nowoczesne, skuteczne oraz łagodne leczenie metodą coilingu.
Referencje
- Meissner, M. H., & Gibson, K. (2018). Pelvic Venous Disorders: Symptoms, Diagnosis and Treatment. Journal of Vascular Surgery: Venous and Lymphatic Disorders, 6(3), 408–418.
- Whiteley, M. S. et al. (2021). Pelvic congestion syndrome – A systematic review of definitions, diagnostic criteria, and treatments. Phlebology, 36(10), 746–756.
- Chung, J. W. et al. (1999). Pelvic congestion syndrome: diagnostic usefulness of MR imaging. Journal of Magnetic Resonance Imaging, 10(4), 477–482.
- Dos Santos, S. J. et al. (2022). Consensus statement on pelvic congestion syndrome. International Union of Phlebology (UIP).
- Nadkarni, S. R., & Kabnick, L. S. (2016). Diagnosis and Management of Pelvic Congestion Syndrome. Seminars in Interventional Radiology, 33(4), 330–336.
- Koo, S. et al. (2007). Pelvic congestion syndrome: venographic findings and treatment with transcatheter embolization. Korean Journal of Radiology, 8(4), 286–291.
- Cazalbou, S. et al. (2020). Pelvic vein embolization in pelvic congestion syndrome: A systematic review. Diagnostic and Interventional Imaging, 101(8), 499–509.
- Hahn, C., & Müller-Hülsbeck, S. (2015). Interventionelle Beckenvenenembolisation bei Ovarialvarikose. RöFo – Fortschritte auf dem Gebiet der Röntgenstrahlen, 187(7), 622–628.
- NICE Guidelines UK. Pelvic vein embolisation for pelvic congestion syndrome. Interventional Procedures Guidance (IPG) 2020.
- ACOG (American College of Obstetricians and Gynecologists). (2017). Committee Opinion No. 760: Chronic Pelvic Pain.
- venaziel.de – Centrum wiedzy o chorobach żył
- Źródło wewnętrzne: „Najczęstsze choroby żył”, VenaZiel® 2024
- Źródło wewnętrzne: „Baza wiedzy VenaZiel 2025”, wewnętrzna publikacja fachowa i dokument referencyjny SOP
- Park, S. J. et al. (2004). Imaging findings and clinical treatment of PCS. Radiographics, 24(5), 1211–1221.
- Kim, H. S. et al. (2006). Embolization of the ovarian vein for pelvic congestion syndrome: long-term technical and clinical results. Journal of Vascular and Interventional Radiology, 17(2), 289–297.
- Ahmed, K. et al. (2012). Pelvic congestion syndrome: an overview. BJU International, 110(8), 1198–1206.
- McClure, T. D. et al. (2011). Imaging the Pelvis: Vascular Pathology in Women. Radiologic Clinics of North America, 49(6), 1065–1083.
